Εορταστικά και πολιτικά παραμυθάκια






















Γράφει ο Γ. Π. Μασσαβέτας 

Υπερηφανευόμαστε ως λαός για το μακραίωνο του βίου μας. Και ειδικώς του πολιτισμού μας. Τοιαύτην ηλικίαν έχοντες, αλλά και τόσον ενδόξους προγόνους, δια τους οποίους υπερηφανευόμαστε ότι εκείνοι έμαθαν τον κόσμο να σκέπτεται, θα περίμενε κανείς ότι είμαστε, ως λαός, αρκούντως ώριμοι. Τόσον ώριμοι ώστε να μη χάβουμε παραμύθια. 


Η ζωή όμως, αποδεικνύει ότι μάλλον διάγουμε νηπιακή ηλικία. Έτοιμοι να πιστέψουμε ότι υπάρχει ο Άγιος με το έλκηθρο και την κόκκινη στολή, πρόθυμος να μας φέρει τα δώρα που ζητήσαμε. Όπως το πιστεύουν –ίσως όμως και όχι όλα- τα νήπια. Ώσπου να καταλάβουν ότι τα δώρα τα φέρνει ο μπαμπάς και η μαμά και δεν μπορούν να ζητούν ό,τι τους έλθει, αλλά μόνον εκείνα που είναι μέσα στις δυνατότητες των γονιών τους. 

Πέρυσι τέτοιο καιρό, ζούσαμε την αποθέωση της προεκλογικής περιόδου. Και είδαμε τον Αλέξη Τσίπρα ντυμένο Αϊ-Βασίλη. Πως τους πήγαινε η κόκκινη στολή του. Και τι ωραίοι τάρανδοι που έσερναν το άρμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Δραγασάκης, ο Σταθάκης, ο Βαρουφάκης, η Ζωή, ο Λαφαζάνης, ο Στρατουλης. Όλοι πακετάριζαν δώρα για όλους. Πάρτε να έχετε. Και δώστου αυξήσεις στις συντάξεις. Και να τα μελομακάρονα. Και να η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Και να τα παιγνίδια, ηλεκτρονικά και παραδοσιακά. Και να η αύξηση του κατώτατου μισθού. Ό,τι είχε ζητήσει ο καθένας, με το γράμμα στον Αϊ-Βασίλη. Για όλους είχε ο σάκος του Αϊ Βασίλη-Αλέξη Τσίπρα.

Κανονικώς, στο επτάμηνο που ακλούθησε, θα έπρεπε να είχαμε πια ενηλικιωθεί. Είδαμε τόσες, αλλά και τόσο κραυγαλέες διαψεύσεις, ώστε δεν θα έπρεπε πλέον να πιστεύουμε σε παραμύθια. Αλλά το ίδιο επτάμηνο οι άλλοι, αυτοί που θα έπρεπε να είναι η εν δυνάμει διάδοχος κατάσταση, πορεύονταν ακόμη, επί επτά μήνες, με …προσωρινή ηγεσία. Και οι ενδιάμεσοι παραπατούσαν προσπαθώντας απλώς να σταθούν στα πόδια τους. Οπότε, μη έχοντας που αλλού να πιστέψουμε, ξαναφάγαμε το παραμύθι του Αϊ Βασίλη Τσίπρα, που ακόμη και τώρα, την ίδια ώρα που εφαρμόζει μια προκλητικώς νεοφιλελεύθερη πολιτική, να πετσοκόβει εισοδήματα και να αυξάνει τη φορολογία επί των πενεστέρων, εξακολουθεί να τάζει, να υπόσχεται. Εφαρμόζοντας το παλιό πολιτικάντικο αξίωμα «ουδείς έχασεν υποσχόμενος». 

Άντε, και του χρόνου ωριμότεροι.
http://kostasxan.blogspot.gr/

0 σχόλια