Η μεγαλύτερη αποτυχία του Πούτιν

Η 5η ρωσική φάλαγγα:ChubaisIudaevaDvorkovichShukalovNabiullinaKoudrineUliukaev
 SilouanovMedvedev.
Ο Saker (ΗΠΑ)
Ό, τι και να συμβεί στο μέλλον, ο Πούτιν έχει ήδη εξασφαλίσει τη θέση του στην Ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους ηγέτες που είχε ποτέ η Ρωσία. 
Όχι μόνο κατάφερε να αναστήσει κυριολεκτικά τη Ρωσία ως χώρα, αλλά σε λίγο περισσότερο από μία δεκαετία, ο ίδιος κατάφερε να την επιστρέψει ως παγκόσμια δύναμη ικανή να αμφισβητήσει με επιτυχία την αγγλο-σιωνιστική αυτοκρατορία. 
Ο ρωσικός λαός έχει αναγνωρίσει ξεκάθαρα αυτό το κατόρθωμα και, σύμφωνα με πολλές δημοσκοπήσεις, του παραχωρεί μια απίστευτη υποστήριξη του 90%. Ωστόσο, υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα το οποίο ο Πούτιν έχει αποτύχει να λύσει: ο πραγματικός λόγος πίσω από την φαινομενική αδυναμία του Κρεμλίνου να μεταρρυθμίσει σημαντικά την ρωσική οικονομία.

Όπως το έχω περιγράψει πολλές φορές στο παρελθόν, όταν ο Πούτιν ανέλαβε την εξουσία το 1999-2000, κληρονόμησε ένα σύστημα πλήρως σχεδιασμένο και ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια των χρόνων του Γέλτσιν, οι Ρώσοι υπουργοί είχαν λιγότερη εξουσία από τους δυτικούς συμβούλους  που είχαν μετατρέψει τη Ρωσία σε αποικία των ΗΠΑ. Στην ουσία, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η Ρωσία ήταν τουλάχιστον εξίσου ελεγχόμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες από τι είναι η Ευρώπη και η Ουκρανία σήμερα. Και τα αποτελέσματα ήταν πραγματικά καταστροφικά: η Ρωσία λεηλατήθηκε για τους φυσικούς πόρους της, δισεκατομμύρια δολάρια κλαπήκαν και κρυφτήκαν σε δυτικούς λογαριασμούς offshore, η ρωσική βιομηχανία καταστράφηκε, ένα κύμα βίας, διαφθοράς και πρωτοφανούς φτώχειας βύθισε ολόκληρη τη χώρα στην εξαθλίωση και η Ρωσική Ομοσπονδία παρά λίγο να εξαρθρωθεί σε πολλά μικρά κράτη. Ήταν, από κάθε άποψη, ένας απόλυτος εφιάλτης, μια φρίκη που μπορεί να συγκριθεί μόνο με έναν μεγάλο πόλεμο. Η Ρωσία ήταν στα πρόθυρα της έκρηξης και κάτι έπρεπε να κάνει.

Τα δύο απομείναντα κέντρα εξουσίας, οι ολιγάρχες και το πρώην-KGB, αναγκάστηκαν να αναζητήσουν μια λύση σε αυτήν την κρίση, και είχαν την ιδέα να μοιράσουν την εξουσία: το πρώτο θα εκπροσωπούταν από τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ και το άλλο από τον Πούτιν. Η κάθε πλευρά σκεφτόταν ότι θα μπορούσε να κρατήσει την άλλη υπό έλεγχο και ότι αυτός ο συνδυασμός των πολλών χρημάτων και πολλών μυών θα εξασφάλιζε έναν επαρκή βαθμό σταθερότητας.

Ονομάζω την ομάδα πίσω από τον Μεντβέντεφ οι οπαδοί της ατλαντικής ολοκλήρωσης και τα άτομα πίσω από τον Πούτιν οπαδοί της ευρασιατικής κυριαρχίας . Οι πρώτοι θέλουν τη Ρωσία να γίνει αποδεκτή από τη Δύση ως ισότιμος εταίρος και την πλήρη ενσωμάτωσή της στην αγγλοσιωνιστική αυτοκρατορία, ενώ οι άλλοι θέλουν την Ρωσία κυρίαρχη και μετά να δημιουργήσουν ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα με τη βοήθεια της Κίνας και των άλλων χωρών BRICS.

Αυτό που δεν περίμεναν οι ατλαντικοί ολοκληρωτές, είναι ότι ο Πούτιν θα άρχιζε, αργά αλλά σταθερά, να τους εκδιώξει από την εξουσία: καταρχάς κατέστειλε τους πιο διαβόητους, ολιγάρχες όπως τους Μπερεζόφσκι και Χοντορκόφσκι, μετά τους τοπικούς ολιγάρχες, τους μαφιόζους στις τοπικές κυβερνήσεις, τους εθνοτικούς μαφιόζους, τους διεφθαρμένους εκπρόσωπους της βιομηχανίας, κ.λπ. Ο Πούτιν αποκατάστησε τη κάθετη της εξουσίας και σύνθλιβε τους ουαχαμπίς αντάρτες στην Τσετσενία. Ο Πούτιν οργάνωσε ακόμη τις απαραίτητες συνθήκες για να εγκαταλείψει ορισμένους από τους χειρότερους υπουργούς του, όπως τουςSerdiukov και Kudrin.

Αλλά αυτά που απέτυχε να κάνει ο Πούτιν μέχρι στιγμής είναι:
·        Να μεταρρυθμίσει το ρωσικό πολιτικό σύστημα,
·        Να αντικαταστήσει τα μέλη της 5ης φάλαγγας μέσα και γύρω από το Κρεμλίνο,
·        Να μεταρρυθμίσει τη ρωσική οικονομία.

Το σημερινό ρωσικό Σύνταγμα και το σημερινό κυβερνητικό σύστημα είναι ένα καθαρό προϊόν των Αμερικανών συμβούλων, οι οποίοι, μετά την αιματηρή καταστολή της αντιπολίτευσης το 1993, επέτρεψαν στον Μπόρις Γιέλτσιν να κυβερνήσει τη χώρα μέχρι το 1999. Παράδοξο είναι το γεγονός ότι η δύση μιλάει σήμερα για δεσποτική προεδρία σχετικά με τον Πούτιν, ενώ ο ίδιος κληρονόμησε ένα πολιτικό σύστημα που σχεδιάστηκε από τη Δύση. 
Το πρόβλημα για τον Πούτιν σήμερα είναι ότι δεν έχει νόημα να αντικαταστήσει ορισμένα από τα χειρότερα πρόσωπα στην εξουσία όσο το σύστημα παραμένει αμετάβλητο. Αλλά το κύριο εμπόδιο για μια πολιτική μεταρρύθμιση είναι η αντίσταση των φιλοδυτικών μελών της 5ης φάλαγγας μέσα και γύρω από το Κρεμλίνο. Ίδιοι είναι επίσης εκείνοι που εξακολουθούν να απαιτούν την εφαρμογήενός είδους πολιτικής που ανήκει στη Συνέναιση της Ουάσιγκτον,  έστω και αν είναι προφανές ότι οι συνέπειες για τη Ρωσία είναι ακραία κακές, ακόμη και καταστροφικές. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το καταλαβαίνει ο Πούτιν, αλλά δεν ήταν σε θέση, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, να βγει από αυτή τη δυναμική.

Ποιοι είναι λοιπόν αυτά τα μέλη της 5ης φάλλαγγας;

Έχω επιλέξει εννέα από τα πιο συχνά αναφερόμενα ονόματα από τους Ρώσους αναλυτές. Είναι (χωρίς συγκεκριμένη σειρά):

Ο πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός Anatolii Chubais, η πρώτη αναπληρωτής διοικητής της ρωσικής κεντρικής τράπεζας Ksenia Iudaeva , ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Αρκάδι Dvorkovich, ο πρώτος αναπληρωτής πρωθυπουργός Ίγκορ Σουβάλοφ, η διοικητής της ρωσικής κεντρικής τράπεζας Elvyra Nabiullina,  oπρώην υπουργός Οικονομικών Alexei Kudrin ο υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Alexei Uliukaev, ο υπουργός Οικονομικών Anton Silouanov και ο πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Πρόκειται φυσικά για μερική λίστα  -ο πλήρης κατάλογος είναι μακρύτερος και βουτά πιο βαθιά στη δομή της ρωσικής εξουσίας. Τα πρόσωπα που αναφέρονται σε αυτή τη λίστα είναι επικίνδυνοι ιδεολόγοι όπως οι Kudrin και Chubais ή μέτρια άτομα και χωρίς φαντασία όπως οι Silouanov ή Nabiullina.  Και κανένας από αυτούς δεν θα μπορούσε χωριστά, ο ίδιος ή η ίδια, να αποτελέσουν μεγάλη απειλή για τον Πούτιν. Αλλά ως ομάδα και με το τρέχον πολιτικό σύστημα, αποτελούν ένα τρομερό εχθρό που κράτησε τον Πούτιν σε αποτυχία.  
Πιστεύωωστόσοότι μια εκκαθάριση είναι υπό προετοιμασία.
Ένα σημάδι της πιθανής εκκαθάρισης που έρχεται είναι το γεγονός ότι τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, τόσο η μπλογκόσφαιρα όσο και τα μεγάλα εμπορικά μέσα ενημέρωσης, είναι πλέον εξαιρετικά επικριτικά για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Medvedev. 
Οι περισσότεροι Ρώσοι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι ο πραγματικός λόγος για την τρέχουσα οικονομική κρίση στη Ρωσία δεν είναι η πτώση της τιμής του πετρελαίου ή ακόμα και λιγότερο, οι δυτικές κυρώσεις, αλλά οι λανθασμένες αποφάσεις της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας (όπως ο κυματισμός του ρουβλίου ή η διατήρηση των υψηλών επιτοκίων) και η έλλειψη κυβερνητικής δράσης που να υποστηρίζει τη γνήσια μεταρρύθμιση και ανάπτυξη της ρωσικής οικονομίας.

Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι οι μολυσματικοί αντιπάλοι της 5ης στήλης απολαμβάνουν πολύ χρόνο ομιλίας στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του κρατικού VGTRK. 
Βασικοί αντίπαλοι της τρέχουσας οικονομικής πολιτικής, όπως οι Σεργκέι Glazyev, Μιχαήλ Deliaguin ή Mikhail Khazin δίνουν σήμερα εκτενείς συνέντευξεις και τους δίνουν άφθονο χρόνο για να ψεκάσουν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μεντβέντεφ. Παρ 'όλα αυτά, ο Πούτιν εξακολουθεί να μη προβεί σε οποιαδήποτε ορατή δράση. Πράγματι, στη τελευταία ετήσια ομιλία του, εξήρε το έργο ακόμη και της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας. 

Τι συμβαίνει λοιπόν;

Καταρχάς, και για εκείνους που είναι εκτεθειμένοι στη δυτική προπαγάνδα μπορεί να είναι δύσκολο να το φανταστούν, ο Πούτιν είναι απλά περιορισμένος από τους κανόνες του κράτους δικαίου.  
Δεν μπορεί να στείλει απλά ειδικές δυνάμεις για να συλλάβουν αυτούς τους ανθρώπους με βάση οποιαδήποτε κατηγορία διαφθοράς, κακοδιαχείρισης ή δολιοφθοράς. Πολλοί άνθρωποι στη Ρωσία θα το ήθελαν, αλλά είναι μια πραγματικότητα της ζωής.
Θεωρητικά, ο Πούτιν θα μπορούσε απλά να απορρίψει το σύνολο της κυβέρνησης (ή μέρος της) και να διορίσει νέο διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι αυτό θα πυροδοτούσε μια εξαιρετικά βίαιη αντίδραση από τη Δύση. Ο Μιχαήλ Delyagin δήλωσε πρόσφατα ότι αν ο Πούτιν το έκανε, η αντίδραση της Δύσης θα είναι ακόμη πιο βίαιη από αυτή μετά την επανένωση της Κριμαίας στη Ρωσία. Λέει αλήθεια; Ίσως. Αλλά εγώ προσωπικά πιστεύω ότι ο Πούτιν δεν ανησυχεί μόνο για την αντίδραση της Δύσης, αλλά και από αυτήν της ρωσικής ελίτ, ιδίως εκείνης που είναι πλούσια, η οποία κατά κανόνα τον μισεί και θα έβλεπε σε οποιαδήποτε εκκαθάριση, μια επίθεση κατά των προσωπικών ζωτικών  συμφέροντων της. Ο συνδυασμός της ανατρεπτικής πολιτικής των ΗΠΑ και των χρημάτων έχει σίγουρα την ικανότητα να προκαλεί ένα είδος κρίσης στη Ρωσία. Αυτό, νομίζω, είναι μακράν η μεγαλύτερη απειλή για τον Πούτιν. 
Αλλά μπορούμε επίσης εδώ να παρατηρήσουμε μια παράδοξη δυναμική.

Από τη μία πλευρά, η Ρωσία και η Δύση έχουν έρθει σε ανοικτή αντιπαράθεση, από τότε που οι Ρώσοι έχουν εμποδίσει τις ΗΠΑ να επιτεθούν στη Συρία. Η ουκρανική κρίση δεν έκανε παρά μόνο τα πράγματα χειρότερα. Προσθέστε σε αυτά και τη πτώση της τιμής του πετρελαίου και τις δυτικές κυρώσεις και θα μπορούσατε να πείτε ότι ο Πούτιν, σήμερα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να αποφύγει οτιδήποτε που θα μπορούσε να κάνει τη κρίση ακόμη χειρότερη.

Αλλά από την άλλη πλευρά, αυτό το επιχείρημα μπορεί να αντιστραφεί λέγοντας ότι, αν λάβουμε υπόψη πως οι εντάσεις υπάρχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό και ότι η Δύση έχει ήδη κάνει ό, τι μπορούσε για να υπονομεύσει τη Ρωσία, μήπως είναι η τέλεια στιγμή για να καθαρίσει το σπίτι και να εξαλείψει τη 5η φάλαγγα; Αλήθεια - πώς τα θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πραγματικά χειρότερα;

Μόνο ο Πούτιν γνωρίζει την απάντηση, απλώς και μόνο επειδή μόνο αυτός γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρατηρήσουμε ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια όσον αφορά το οικονομικό μπλοκ της κυβέρνησης και της Κεντρικής Τράπεζας είναι βέβαιο ότι μεγαλώνει γρήγορα και ότι το Κρεμλίνο δεν κάνει τίποτα για να αποτρέψει ή να καταστείλει τέτοια συναισθήματα . 

Μπορούμε, επίσης, να σημειώσουμε ότι, ενώ οι περισσότεροι Ρώσοι είναι θυμωμένοι, απογοητευμένοι και αηδιασμένοι από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μεντβέντεφ, η προσωπική δημοτικότητα του Πούτιν βρίσκεται πάντα σε υψηλά επίπεδα παρά το γεγονός ότι η ρωσική οικονομία έχει λάβει αναμφίβολα ένα χτύπημα, παρότι ήταν πολύ χαμηλότερο από ό, τι η αγγλοσιωνιστική αυτοκρατορία είχε ελπίσει.
Η αυστηρά προσωπική μου εξήγηση του τι συμβαίνει είναι η εξής: ο Πούτιν αφήνει σκόπιμα τα πράγματα να εξελίσσονται χειρότερα, γιατί ξέρει ότι η λαϊκή οργή ​​δεν θα είναι εναντίον του, αλλά μόνο ενάντια στους εχθρούς του. Σκεφτείτε το: Δεν είναι ακριβώς ό, τι οι υπηρεσίες ασφαλείας έκαναν στη δεκαετία του 1990; Μήπως δεν επέτρεπαν την κρίση στη Ρωσία να φτάσει στο αποκορύφωμά της πριν να ωθήσουν τον Πούτιν στην εξουσία και μετά, να καταστείλουν ανελέητα τους ολιγάρχες; 
Μήπως ο Πούτιν δεν περίμενε να επιτεθούν το Νταγκεστάν οι Ουαχαμπίς της Τσετσενίας πριν να αφήσει να τους εξοντώσει ο ρωσικός στρατός; Μήπως οι Ρώσοι δεν άφησαν τον Σαακασβίλι να επιτεθεί στη Νότια Οσετία πριν να καταστρέψουν  ολοκληρωτικά το στρατό του; Μήπως δεν περίμενε ο Πούτιν την ουκρανο-ναζί επίθεση μεγάλης κλίμακας στο Donbass πριν να ανοίξει τις βρύσες τουVoentorg (στρατιωτικές προμήθειες) και του βόρειου άνεμου (αποστολή εθελοντές); 

Οι επικριτές του Πούτιν θα έλεγαν όχι, καθόλου, ο Πούτιν εξεπλάγη, κοιμόταν στο χώρο εργασίας, και έπρεπε να αντιδράσει, αλλά η αντίδρασή του ήταν πολύ περιορισμένη, πολύ αργά, και όταν αναγκάστηκε να αναλάβει δράση, ήταν μόνο για να επιλυθεί μιας κατάστασης που είχε μετατραπεί σε καταστροφή. 

Η απάντησή μου σε αυτές τις κριτικές είναι απλή: τι έγινε στο τέλος; Μήπως ο Πούτιν δεν πήρε κάθε φορά ακριβώς αυτό που ήθελε;
Νομίζω ότι ο Πούτιν έχει πλήρη επίγνωση ότι η πραγματική βάση της εξουσίας του δεν είναι κατά κύριο λόγο ο ρωσικός στρατός ή οι υπηρεσίες ασφαλείας, αλλά ο ρωσικός λαός.
Αυτό, αντιστρόφως, σημαίνει για τον ίδιον, ότι πριν προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια, ιδιαίτερα σε επικίνδυνη επιχείρηση, πρέπει να διασφαλίσει ένα επίπεδο υποστήριξης σχεδόν άνευ όρων από το ρωσικό λαό. Και αυτό, με τη σειρά του, σημαίνει ότι δεν μπορεί να αναλάβει μια τόσο επικίνδυνη δράση, παρά μόνο εάν και όταν η κρίση θα είναι εμφανής σε όλους και όταν ο ρωσικός λαός θα θέλει να τον δει να πάρει το ρίσκο και, αν χρειαστεί, να πληρώσει για τις συνέπειες. 
Αυτό είναι ακριβώς ό, τι είδαμε στην περίπτωση της επανένωσης της Κριμαίας ή της τρέχουσας στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία: ο ρωσικός λαός ανησυχεί, υφίσταται τις συνέπειες της απόφασης του Πούτιν να αναλάβει δράση, αλλά το δέχεταιγιατί πιστεύει ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Έτσι έχουν τα πράγματα.
Είτε ο Πούτιν κοιμάται κατά την εργασία, είτε είναι απροετοίμαστος για κάθε κρίση και αντιδρά πολύ αργά, είτε ο Πούτιν αφήνει σκόπιμα μια κατάσταση να σαπίσει, μέχρι να είναι εμφανής μια μεγάλη κρίση, και εκείνη τη στιγμή, επιχειρεί με πλήρη γνώση του γεγονότος ότι ο ρωσικός λαός τον υποστηρίζει πλήρως και δεν τον επικρίνει ούτε για τη κρίση ούτε για την τιμή που πρέπει να πληρωθεί για να διαπραγματευτεί σθεναρά με τους δυτικούς.
Επιλέξτε την έκδοση που σας φαίνεται η πιο πιθανή.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι μέχρι τώρα, ο Πούτιν έχει αποτύχει να αντιμετωπίσει την 5η φάλαγγα εκεί κοντά και εντός του Κρεμλίνο και ότι η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία. 
Η πρόσφατη απόπειρα του Kudrin να επιστρέψει στην κυβέρνηση ήταν μια αρκετά διαφανή χρήση των μέσων μαζικής ενημέρωσης ευνοϊκών προς τη 5η φάλαγγα στη Ρωσία (και στο εξωτερικό) και, όπως ήταν αναμενόμενο, απέτυχε. Αλλά αυτό δείχνει μια αυξανόμενη αυτοπεποίθηση, ακόμα και αλαζονική, των οπαδών της ατλαντικής ολοκλήρωσης. 
Κάτι θα συμβεί, πιθανότατα στο εγγύς μέλλον.

Ο Saker

Το αρχικό άρθρο δημοσιεύθηκε στην Unz Review
Μεταφράστηκε από τα αγγλικά σε γαλλικά από την Diana, επαληθεύτηκε από τονLudovic, ξαναδιαβάστηκε από την Diana για το γαλλικό Saker.

Μεταφράστηκε από τα γαλλικά στα ελληνικά από τον Κριστιάν Άκκυριά για τον Ινφογνώμονα Πολιτικά, 30.01.2016

πηγήhttp://lesakerfrancophone.fr/le-plus-grand-echec-de-poutine
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/

0 σχόλια